Beynin çalışan kapasitesi belli çalışmalar sonunda bazı özelliklere ve kuvvetlere kavuşur!. Bu hassasiyete kavuşma neticesinde de ruhânîyetinde yükselme olur. Ve, beynindeki bu kapasitenin getirdiği özellik ile belli şeyleri görebilir, sezebilir veya belli mânevî çalışmaları yapabilir; mânevî seyahatleri gerçekleştirebilir ve hattâ mânevî bazı görevleri yapabilecek düzeye ulaşabilir.

O zaman bu kişiye belli çalışmalar, görevler yaptırılır. Gerek alıştırma düzeyinde, gerekse ihtiyaç duyulan düzeyde, üsttekiler tarafından ona belli görevler tevdi edilir.

Fakat bu kişi, Nefs terbiyesi aşamasından tam geçmediği için; yani Nefs, bilincini tam arındırıp, kendini beden kabul etme aşamasından geçemediği için, onda keşif ve fetih denen haller kesinlikle olmaz!.

Avam, "keşf"in ne olduğunu bilmediği için, cinlerden aldığı bilgileri satan kişileri, evliyadan ve "keşif" sahibi sanır!. Oysa "keşif", ancak Mutmainne mertebesinde "veli"lerde başlayan bir kemâldir.

İşte, "sen kapalı gidiyorsun, sen kapalı olarak bazı görevler yapıyorsun" denen hâl, Nefsin kendini beden kabul etme hâlinden kurtulamaması dolayısıyle, onun beyin gücünün üst düzeydekiler tarafından kullanılmasıdır.

O, kendindeki bu kuvvetin ve kullanılışın farkında değildir. Ancak, onun bu yeteneğini daha üst mertebedekiler, onun beyni vasıtasıyla kullanırlar. O kişi birtakım şeyler yapar, fakat bundan haberdar değildir.

Bundan haberdar hâle gelebilmesi ancak kendisinin, kendini beden kabul etme hâlinden kurtaracak çalışmalarla bundan kurtarabilmesiyle mümkündür.

Aksi takdirde, o kişinin beyninin devrede olan kapasitesi kuvve olarak "Mutmainne" düzeyininkine ulaşmıştır; ama Nefsi bilinci itibariyle, henüz "Levvame"de veya "Mülhime"dedir!.

Oysa önemli olan, her ikisinde de "Mutmainne"ye ulaşmasıdır. Her iki yönden de "Mutmainne" kemâlâtında bütünleşmedikçe o kişi kendi yaptığı mânevî görevlere, mânevî çalışmalara muttalî olamaz.